વરસાદ પછીનો ઉઘાડ

खरोच भी किसी मौसम की उम्रभर ना लगे
दुआ करो के मेरी खुश्बू को नज़र ना लगे
ना कहेने को भी कोइ पत्ता है, न डाली, न छाँव
किसी भी और से देखो तो वो शजर ना लगे
तू होती हैं तो दिवारें भी मुश्कूराती हैं
तू घर में ना हो तो सचमुच में घर ये घर ना लगे
मज़ा वो क्या के तुजे हो खबर के इश्क हैं ये
मज़ा तो तब हैं की इस बात की खबर ना लगे
खुदा कसम ये तेरी आशिकी भी चीज़ हैं क्या ?
के तुम से मिल के जब आते ‘जिगर’, ‘जिगर’ ना लगे
-जिगर जोशी

खरोच भी किसी मौसम की उम्रभर ना लगे
दुआ करो के मेरे प्यार को नज़र ना लगे
पहेले ये शे’र कुछ इस तरह से था । फिर मेरे अज़िज़ दोस्त गौरांग ठाकर ने एक सुज़ाव दिया और फिर ये शे’र कुछ इस तरह से आप के सामने पेश किया | शुक्रिया गौरांग भाइ

પ્હાડ ધ્યાન ધરીને બેઠા
બુધ્ધ નામના સપના જાણે સ્હેજ વરીને બેઠા
પથ્થર જેવા પથ્થર થઈને પિગળવાનું આવ્યું
ઝરણાઓને તરછોડ્યા તો સાંભળવાનું આવ્યું
ખુદને એવો સવાલ પૂછે – શું કરીને બેઠા ?

 પ્હાડ ધ્યાન ધરીને બેઠા

આંખોમાં અવકાશ સદીનું સ્તબ્ધ બની  ઝાંકે છે
એવું લાગે વૃધ્ધ બિચારો છાપાઓ વાંચે છે
કંઇ આવ્યું નહિ  લખચોર્યાશી ફરી ફરી ને બેઠા

પ્હાડ ધ્યાન ધરીને બેઠા

जिस गली से गुज़रने में बरसो गयें
देर तक आज सोचा उधर क्यों गयें

लौटने में ज़रा देर क्या हो गई
कुछ की दुनिया गई कुछ के घर खो गयें

चंद चींखों की चादर से तन ढक लियाँ
और फिर नींद की धूप में सो गयें

उस की आवाज़ के पेचीदा मुल्क में
खामशीं के मुसाफिर जो थे, खो गये

फस्लें क्या लहलहायेगी सच में ‘जिगर’
जल्दी जल्दी में रिश्ते वो बो तो गयें

शाम की रोशनी में नहाकर ‘जिगर’
ये सडक ये शहर क्या से क्या हो गयें

 

પ્રખર અંધાર ભીંતો પર બધે ટાંગી દિધો છે મેં,
જુઓ! મન મારવાનો કીમિયો શોધી દિધો છે મેં.

અધુરા સંસ્મરણનો સ્પ્રેં દિવાલે જાતની છાંટી,
હયાતીના આ કમરાને ફરી ડહોળી દિધો છે મેં.

હવે અજવાળું ફોટામાં જ દેખાશે આ દુનિયાને,
સૂરજને નીચવી દોરી ઉપર સૂકવી દિધો છે મેં,

તને સક્ષમપણું મારું કહું તો ‘’વૃક્ષ વરસાવી-
જગતના આંગણે વરસાદને વાવી દિધો છે મેં.’’

‘કદમ હું જે તરફ માંડુ છું મંઝિલ દોડતી આવે’
પરિચય એક પંક્તિમાં જ ભઇ આપી દિધો છે મેં.

પવન શંકા અમારી દ્રઢ કરે કે સાચવે તુજને,
તને ઇશ્વર! દિપકની જેમ પ્રગટાવી દિધો છે મેં.

 Topless Mountain
પરથી વિસ્તરતા અતિશય ભયંકરતાના પડઘાઓ –
હમણાં જ
ઇંડુ ફોડી બહાર નીકળેલું
નગ્ન સત્યનું ચાંચવાળુ બચ્ચું –
એ બચ્ચા પર તરાપ મારવા
અધીરી બનેલી ‘ઘટનાઓની સમડી’ –
સમડી ઉપર કાળા ધબ્બા ઢાંકવા મથતા
કહેવાતા સફેદ રંગના નિર્લજ્જ વાદળાઓ –
એની ઉપર
ગોવર્ધન પકડીને ઊભેલુ એક તત્વ –
બીજા હાથમાં ફરતું એક ચક્ર –
ધીરે ધીરે ફર્યા કરે છે ક્ષણ, શ્વાસ, દુનિયા, રિવાજ એના ઇશારે –
અદ્ર્શ્ય ભીંત પર ટાંગેલો અરીસો
તૂટે છે
વિખરાય પડે છે વિશ્વ આખું
…અને હું

હું ને દફતર એક દિવસ બેઠાં ‘તા લેશન કરવા
દફ્તર બોલ્યું લેશન પડતું મૂકી જઇએ રમવા

હું ને દફતર એક દિવસ…

 મેં કીધું કે ના ભાઇ પહેલા પૂરૂ કરીએ લેશન
લેશન થાશે નૈં તો ભઇ ટીચરનું કેવું ટેન્સન
દફ્તરને તો કોણ પૂછે કે કેમ ગયું ‘તું રમવા ?
હું ને દફતર એક દિવસ…

દફ્તર મારો હાથ ઝાલીને મને ક્યે ઊભા થાઓ
આવતીકાલે રવિવાર છે કેલેન્ડર જોઇ આવો
બધુંય પડતું મૂકીને ભાઇ અમે તો ચાલ્યા રમવા
હું ને દફતર એક દિવસ…

અજબ અજઢવ ભર્યો એક પ્રશ્ન આ વાતાવરણમાં છે,
: મજા જે રાહ જોવામાં મજા એવી મિલનમાં છે?

તમારી આંખની ભીનાશ ચાડી ખાય છે એવી,
હજી એકાદ ઘટના તો તમોને પણ સ્મરણમાં છે.

પ્રણયના બે પ્રકારો છે ; જગતમાં બેઉ ચાલે છે,
તને શ્રધ્ધા ખુદામાં છે ; મને શ્રધ્ધા સનમમાં છે.

કરી છે શબ્દની પૂજા ખુદાને સાક્ષી રાખીને,
ખુદાએ ખુદ કહ્યું છે કે ખરી જન્નત ગઝલમાં છે.

તમારા કેશમાં લાગે પછીથી મૂલ્ય અંકાયે,
નથી હોતી કશી કિમ્મત જે ફૂલો બસ ચમનમાં છે.

ઇરાદો નેક તો ન્હોતો છતાં શમ્મા રહી જલતી,
હતી આડશ ક્યા હાથોની બધે ચર્ચા પવનમાં છે.

ફિકર એની નથી થાતી પડી છે લાશ જે સામે,
તને શંકા છે શત્રુમાં મને શંકા સ્વજનમાં છે.

સ્મરણના પ્હાડને આઘો કરીને,
અહીંથી ક્યાં જશું, રસ્તો કરીને?

મને પણ એ સખી ! શિખવોને ચાલો,
‘નિરખતા હાથનો પડદો કરીને’

સમય ! તેં ડસ્ટબિનમાં આજ પાછો
મને ફેંકી દીધો ડૂચો કરીને

તમે ઘૂટ્યો તમારો ખુદનો કક્કો,
એ જ્ઞાની થૈ ગયા ભૂલો કરીને

ક્ષણોના પંખીઓ ના હાથ લાગ્યા
બહુ હાંફી ગયો પીછો કરીને

मेरा कल भी ये ही खयाल था मेरा आज भी ये खयाल हैं
तेरी नफरतों की ये धूप में मेरा प्यार एक मिसाल है

चली बारहाँ हवायें मगर यही सोचता रहा बार बार
ये चराग फिर क्यों बुजे नहीं ये हवाओं की कोइ चाल हैं

मैं नकाब सुब्ह के फूल का यहाँ तेज़ धूप से आदमी
मेरी खामशीं को सुने कोई मेरा शबनमों सा ही हाल हैं

हा मगर ये बात भी और हैं ये नये तजुर्बे का दौर हैं
यहाँ आंसू पोछने के लिये ये हवा ही सिर्फ रुमाल है

क्या मिलेगा बोल ‘जिगर’ तुजे क्यों कुरेदता है ये राख अब
इसी हाल में कई साल से मेरा आइने से सवाल है

હાથ મજાનું ઓશિકુ ને આભ અમારે ચાદર જેવું,
મન ચાહે ત્યાં વસવાનું ભૈ ; આપ્ણે ક્યાં કંઇ છે ઘર જેવું.

ત્યારે એવો સવાલ જન્મે : સાચ્ચે નૈં હોય ઇશ્વર જેવું?
બાળકના હાથોમાં જ્યારે જોઉં છું કોઇ ખંજર જેવું.

એવા સ્થળ પર જઇને મળીએ ; એકમેકમાં ખૂબ ઓગળીએ,
જ્યાં આપણ બંનેનો મોબાઇલ પકડે નૈં કંઇ ટાવર જેવું.

જીવનમાં અંધારું જાણે એવી રીતે ભળી ગયું છે,
પડછાયો પણ મળે કદિ તો લાગે સાચ્ચે અવસર જેવું.

જબરો છે ખેલાડી એ તો એવી ગેમ એક રમી ગયો છે,
પાંખો કાપી લઈ ગયો ને ઉડવા આપ્યું અંબર જેવું.


  • નથી